Na de middelbare school viel deze band uiteen en ging ik door met de sologitarist die besloot basgitaar te gaan spelen, we vonden een nieuwe sologitarist en formeerden de band Enterprise.
Geïnspireerd door muziek van 'Jimi Hendrix', 'John Mayall' en 'Eric Clapton' met zijn 'Cream',                         hadden we snel een repertoire wat bestond uit allemaal covers, we speelden op feesten en schoolfuiven, zelfs in grote zalen dus wat voelden we ons beroemd.

In die tijd hadden we ook een eigen sociëteit genaamd Hades in Rotterdam,                                                            waar ik het discobarbeheer voor mijn rekening nam, en uiteindelijk bestuurslid werd.
Op donderdagavond huurde de gehandicaptensociëteit Smeerput deze ruimte en doordat ik er veel hielp rolde we als band automatisch in de status 'huisband', ook daar werd ik een poos bestuurslid en tot op de dag van vandaag ben ik daar nog steeds vrijwilliger.

Ons zuurverdiende (muzikale) geld ging in de kroeg op, maar voor geen goud had ik dit allemaal willen missen, wat een tijd, zelfs groupies hingen op de rand van het podium te wachten tot je klaar met spelen was, na afloop terug in Rotterdam toch maar even wat eten in een van de nachtrestaurants, waar voor de deur allerlei auto's en busjes van bands stonden, iedereen had dezelfde gedachte en............. honger.
Ook het vervoer was geen probleem, een vriend van me werkte bij een wasserij en kon elke keer als we een optreden hadden een bus meenemen, we schoven dan het wasgoed opzij, spullen erin en op pad.                    Voor de grotere afstanden hadden we een deal met een bekende van ons die had een autoverhuurbedrijf (busjes met zo'n zwart hartje erop), voor 25 piek kregen we de oudste bus mee die er maar te bedenken was, maar het reed en we zaten droog en warm.                                                                                                 Tussentijds drumde ik ook nog in de band Underdog in Schoonhoven die daar in de 'Bastille' repeteerde.

In deze periode speelde mijn broer bij de bekende 12 man's soulband Soul Serenade (naderhand Serenade) de manager van deze band was de zanger van de Eddysons, ook al een bekende in muziekland,                    hij is nu nog steeds producer.
Elk weekend wanneer ik zelf niets had ging ik mee, spullen opbouwen, uitversterken, 2 drumstellen neerzetten, lol trappen en als ik geluk had zelf nog meedoen ook.
Heerlijke tijd was dat, tot groot ongenoegen van mijn klasselerares op de middelbare school,                     elke maandagochtend kwam ik dus zo duf als een konijn de klas binnen om mijn roes uit te slapen,          maar daar werd een stokje voor gestoken, gewoon dus Johan heel vaak voor de klas een spreekbeurt laten geven, het zou nooit meer goed komen met mij, volgens haar.
Toch heb ik deze school met een diploma en goede cijfers afgesloten.

Toen de groep Serenade uit elkaar ging, nam de zanger plaats in de bekende viermansformatie Champagne en mijn broer volgde de drummer op in de band Livin' Blues (deze stapte over naar de Golden Earring en drumt daar nog steeds) en ik................ ging mijn eigen weg in muziekland.
Als we geen optredens hadden met onze eigen band Enterprise gingen de sologitarist en ik ook nog als Drive-in Discotheek (die waren in die tijd heel erg populair), het land in met onze eigen zanginstallatie,        2 draaitafels en veel singletjes mee, kwam allemaal goed.
Na verloop van tijd ging deze verhuizen naar Duitsland, de band viel uit elkaar en ieder ging zijns weegs.

Ik kwam mijn buurjongen, destijds de bassist van de schoolband Cosmic Delusion tegen en besloten samen met zijn broer, die toetsenist was, en een saxofonist/gitarist om het feest- en bruilofts circuit in te duiken met de band 't Randstad Kwartet.
Veel beleeft en gezien in die tijd en zelfs toen was ik ook nog vaste invaller bij 3 of 4 bands, ging de telefoon op vrijdag- of zaterdagmiddag of ik 's avonds zo laat daar en daar kon zijn, het antwoord was dus ja of nee.

Na jaren in dit circuit gespeeld te hebben was ik duidelijk toe aan iets nieuws, en sloot me aan bij een Country- en Indorockband The Continentals, we repeteerden bij iemand die in een verbouwde winkel woonde of via weer een andere bekende in een pandje op Katendrecht, met de afspraak dat we voor 11 uur 's avonds weg moesten zijn, dan werd het pand weer gebruikt voor andere doeleinden.

Na een paar jaar kwam ik op een verzadigingspunt, had het gehad met de muziek en bovendien werkte ik in onregelmatige diensten dus dat was slecht te combineren.
Toch kruipt het bloed waar het niet gaan kan en ik kwam in contact met een gitarist die in de amusements- band Flash speelde, de rest zal duidelijk zijn, ik zat dus weer in een band, vlogen van de ene zaal naar de andere, speelden als vaste band op talentenjachten en heb daar ook weer de tijd van m'n leven gehad.         Na deze periode maakte ik deel uit van de Delta Blues band, die repeteerde in studio 'The Note' in Hoogvliet.

In die tijd trouwde ik, verhuisde naar Bergschenhoek en ging voor 'huisje, boompje, beestje' en kreeg drie schatten van kinderen, de muziek stond in die tijd op een laag pitje en ik ging voor mijn gezin.
Na 19 jaar huwelijk resulteerde dit in een scheiding en na verloop van tijd ging ik voor de spiegel staan en dacht............................................. 'wat nu, wie ben je en wat wil je, Blanken'?                                                    De keus viel toch weer op het muziek maken wat tijdens mijn huwelijk op een laag pitje stond en ging op zoek, en ja hoor, ik ging drummen in een tribute-band in Rotterdam.                                                                     De leden van deze band waren een groot fan van de legendarische Amerikaanse band Lynyrd Skynyrd en speelden bijna al hun songs, strubbelingen met het vinden van een bassist deden mij besluiten om er mee te stoppen, achteraf niet zo'n best besluit want inmiddels heet de band Skinner, heeft waanzinnig veel succes in binnen- en buitenland en treedt vaak op.

Ik kwam een dorpsgenoot tegen, die pianist was in een Coverband, deze band bestond uit 2 bands,           een vaste band Botulisme, en een soort schaduwband, The Great Appieband, die muzikanten leverde aan Botulisme als het nodig was, hij vroeg 'drum jij nog wel eens'?.                                                                            Tja, zo werd ik dus drummer in the Great Appieband die na verloop van tijd volledig zelfstandig opereerde, we speelden Covers van Cocker, Beatles, Stones, Van Morrison, enz.
Geweldige tijd met regelmatig optredens waar we naartoe gingen in een oude krakkemikkige Citroenbus met stuurversnelling.
Ook kwam ik in contact met een bekende die bij de lokale Radio-omroep werkte, werd enthousiast en daar zat ik dus elke zondagavond een eigen programma (Listen to the Music, met als intro de bekende hit van de Doobie Brothers) te presenteren, met muziek uit de jaren '60, '70, '80 met veel info en wetens-waardigheden, werd lid van de programmacommissie en uiteindelijk assistent radiomanager.

Ook leerde ik in een muzikant kennen, waarmee ik samen een indorock en country & westernband begon en zouden we samen een muzikantencentrum over nemen, dus al mijn aandacht ging even daarheen,       achteraf werd dit niks omdat het een onbetrouwbare partner bleek te zijn.

Intussen waren al de bands die ik achtergelaten had voorzien van een drummer en ik was weer terug bij af.
Zonder band dan maar totdat ik op koninginnedag een dorpsgenoot tegen kwam, die ik al een poosje kende, hij was bassist in de Coverband No Sense, en ze zochten dus een drummer, daar heb ik het toch jaren volgehouden totdat een verschil van mening daar abrupt een einde aan maakte, kan gebeuren.

Tussendoor kwam ik regelmatig in een muzikantencentrum, elke avond kletsen met mede muzikanten en dan rol je van het ene in het andere, op een gegeven moment waren we met een man of 7 aan een project bezig, een gitarist/zanger had eigen nummers gemaakt en wilde die op CD zetten, maar alle nummers moesten wel nog door elke muzikant zelf ingevuld worden.
Tussen de bedrijven door deed de ene na de andere band een beroep op me en na 3 keer invallen sloot ik me aan bij de band Superstition, zangeres, bassist en ik, dus op zoek naar een gitarist, 3 zijn er gekomen en weer gegaan. Inmiddels bestaat de band uit 6 man, zangeres, toetsen, slag- en sologitaar, bas en drums. De bassist is een eigen licht- en geluidsbedrijf begonnen waarbij ik hem vaak hielp bij allerhande klussen om andere bands uit te versterken.

Ik sloot ik me nog aan bij de Cissy-K band, die veel Country & Western muziek op het repertoire hadden, maar na een maand of wat ging deze band ter ziele, voor mijn komst ging het al niet zo goed en uiteindelijk besloot men om er een eind aan te maken.                                                                                                                 Zat ik weer zonder band totdat ik in contact kwam met de countryband Heartbroke, overal leer je van want country-muziek maken is anders dan het spelen van covers, maar m'n gezondheid liet me in de steek en na een maand of 2 besloot ik in overleg met de band om er mee te stoppen, was versleten na een avondje drummen en kon dit anderen niet aandoen.

Tussendoor nog een poging gewaagd om iets op te starten met de zangeres van de Cissy-K-band en 3 andere goede muzikanten, doch m'n gezondheid ging voor en ik kon het niet meer opbrengen,                    een operatie zat er aan te komen.

Inmiddels is alles achter de rug en ik ben weer 'back on track', zoals dat zo mooi heet.                                       5 dagen na de operatie zat ik alweer als invaller bij Botulisme te spelen ergens tegen de Oost-Duitse grens.
De band Superstition ben ik kort geleden mee gestopt, interne wisselingen en gebrek aan optredens deden me besluiten om na een samenwerking van bijna 4 jaar niet meer door te gaan.                                                    Tussendoor bij een bevriende muzikant de studio ingedoken met m'n jongste zoon Joey die raps schrijft om voor hem een schitterende demo op te nemen, (hij wordt al aardig bekend in de muziekwereld, dat doet me goed).
Ook een poosje lekkere bluesrock gespeeld met band The Drive uit Alphen a/d Rijn en ermee opgetreden, toch ga ik daar niet mee door, de enige dag dat men met elkaar kan repeteren is................... zondagochtend en dat zie ik echt niet zitten.                                                                                                                   Wel krijg ik regelmatig een aanbieding om ergens te drummen, binnenkort tussendoor muziek maken met gerenommeerde countrymuzikanten om te kijken of we iets op Cd kunnen zetten, dat is dan weer een project, zodra alles op schijf staat is het einde verhaal, toch leer je daar ook veel van als studio-muzikant.

Inmiddels maak ik ook weer deel uit van de vernieuwde Cissy-K band die Country, countryrock, covers en ballads speelt, dus vervelen doe ik me niet. Sinds kort drummer bij de band the Red Roosters uit Rotterdam, die al 15 jaar in zowat dezelfde samenstelling speelt, met lekkere muziek uit de jaren '60-'70-'80.                 Een bevriende bassist benaderde me kort geleden met het verzoek om te drummen in de band Crossroads in Zoetermeer, de drummer was opgestapt om gezondheidsredenen en men heeft een aantal optredens gepland, avondje langs geweest, lekkere muziek gemaakt en blijf daar maar weer 'hangen', je moet toch wat he,met je leven.

Kort geleden zat ik met een zangeres te praten en die zei me 'jij hebt ook nooit lang in een band gezeten als ik zo eens op je biografie kijk', thuis zat ik daar over na te denken, als je uit een band stapt of hij valt uit elkaar kunnen daar allerlei redenen aan ten grondslag liggen; vooropgesteld dat drummers vaak wel eigenwijze eikels zijn hoor, (grinnik).                                                                                                                    Nederland bevat zo'n slordige 30.000 bands, het merendeel vind het prima om 1 keer per week bij elkaar in een oefenruimte of elders muziek te maken en dat is het dan.                                                                              Voor mij is alleen repeteren na al die jaren in de 'muziek' niet zaligmakend meer, je wilt gewoon na verloop van tijd optreden voor publiek dat is de 'kick' ervan en je 'kunstje' laten zien en horen aan anderen.       Leden van een band krijgen een andere baan, gaan verhuizen, worden 'papa of mama', krijgen woorden over muziekkeuzes, hebben partners die het maar niks vinden dat ze er niet zijn, treden bijna nooit op, of zijn gewoon (op muzikaal gebied) op elkaar uitgekeken, kortom talloze redenen te bedenken waarom er bands opgericht worden en stoppen, hieruit blijkt dat muzikanten ook 'slechts mensen' zijn.

Wordt vervolgd,
Johan