Muzieknieuws

Duran Duran
Buitengewoon populair was Duran Duran in de jaren tachtig.
Met hits als ‘The Reflex’, ‘Wild Boys’, ‘Notorious’ en ‘Save A Prayer’ wist de band zich jarenlang
staande te houden, ondanks het feit dat de meer `serieuze’ muziekpers en –liefhebber niets,
maar dan ook niets van de gladde discopop van Duran Duran moest hebben.
Vorig jaar besloten Simon LeBon, John Taylor, Nick Rhodes, Roger Taylor en Andy Taylor de koppen bij elkaar te steken
en naast een album (‘Astronaut’) ook weer op toer te gaan. Voor het eerst in 18 jaar.
Op 30 en 31 mei stond de band in de Heineken Music Hall, en meer recent was de band te zien tijdens Live 8.

Billy Idol
Bijna vijftig is’ie inmiddels, maar Billy Idol oogt nog als een dertiger: met zijn wit geblondeerde haar en zijn
afgetrainde sportschoollichaam. Zijn handelsmerk, de opgetrokken lip met de kwajongensgrijns is er nog steeds.
Pas nog bracht hij een verdienstelijk album uit ‘Devil’s Playground’ (pas zijn zevende na het titelloze debuut uit 1982).
Na een afwezigheid van twaalf jaar probeert Billy het maar weer eens en eigenlijk kan hij het nog steeds:
een publiek bespelen.
Tijdens zijn concert in een uitverkocht Paradiso op 7 juni speelde Billy weer eventjes de grote rockster en dat ging hem
bijzonder goed af.

Queen
Gitarist Bryan May en drummer Roger Taylor zijn nog over van de originele bezetting van Queen.
Dit jaar besloot Queen weer op tournee te gaan en dat was voor het eerst sinds 1986.
Paul Rodgers, de voormalige zanger van de band Free neemt de (niet in te nemen) plaats van Freddy Mercury
over tijdens de concerten. Zelf hadden de leden nooit gedacht dat ze ooit nog op tournee zouden gaan.
“We waren er altijd op tegen om iemand op het podium te zetten om Freddy te vervangen.
Maar toen we Paul Rodgers tegenkwamen – een man die op geen enkele manier op Freddie lijkt – dachten we:
“het zou toch kunnen”. And the band plays on……...

Crosby Stills & Nash
CSN is een van de meest succesvolle en invloedrijke groepen uit de rockhistorie.
Deze band dateert alweer uit de jaren zestig.
Vanaf het ontstaan in 1968 hebben de drie singer/songwriters wereldwijd vele hits gehad.
David Crosby, Stephen Stills en Graham Nash zijn altijd bezig geweest met hun individuele projecten
(en Crosby & Nash samen), maar de echte magie is er pas wanneer het drietal weer samen met podium betreedt.
Die optredens zijn zeldzaam, maar dit jaar konden we er hier tweemaal van genieten:
in Amsterdam en Lichtenvoorde. Al schijnt Graham Nash niet zo geweldig goed bij stem te zijn geweest….

Roxy Music
Art rock van de bovenste plank, dat was de claim to fame van Roxy Music in de jaren ’70.
Bryan Ferry, met in het begin aan zijn zijde Brian Eno, en later met companen Phil Manzanera en Andy McKay
als belangrijkste groepsleden. Later, in de jaren ’80, wilde Ferry verder als solo-artiest,
waarna de `serieuze’ liefhebbers en pers zich van hem af keerden.
De band scoorde hits als ‘Virginia Plain’, ‘Do The Strand’, ‘Love Is The Drug’, ‘Jealous Guy’ en ‘Avalon’,
en deze gelden onbetwist als klassiekers.
2005 brengt Roxy Music weer bij elkaar met de oorspronkelijke bandleden Bryan Ferry, Phil Manzanera,
Andy Mackay en Paul Thompson.
De toegangsprijzen prijzen waren hoog, de show kort (krap anderhalf uur), de mannen oud,
de show excentriek en veel greatest hits werden gemist (waar was ‘Avalon’).
Maar Roxy Music is Roxy Music en het klonk in ieder geval als vanouds.

The Eagles
Het meest opmerkelijke gezelschap oude-heren-opnieuw-pad is waarschijnlijk wel The Eagles.
De band scoorde wereldhits met `Hotel California’, `Desperado’, `Take It Easy’ en `New Kid In Town’,
waarna zich een Spinal Tap-achtig tafereel begon te ontrollen van bandleden die elkaar niet meer konden luchten
of zien, emmers coke en zwembaden champagne, privévliegtuigen en ellenlange studiosessies.
En ziedaar: met het album `Heel Freezes Over’ viert de band een glorieuze come back,
albums en DVD’s vliegen als warme broodjes over de toonbank, en vriendjes dat ze zijn!

Rest de vraag: waarom?
Kwaadwillenden kennen het antwoord.
Het schoolgeld van de tweede leg moet betaald worden, vrouwlief heeft een fraai pittig cabriootje op het oog,
het langdurig verblijf in rehab met de aansluitende levertransplantatie was een kostbare aangelegenheid of het
is simpelweg de honger naar Nog Meer Geld.

Applausjunks
Zo eenvoudig is het niet. Bekend is dat mensen als Elton John en Mick Jagger notoire applausjunks zijn.
Zij moeten eenvoudig op gezette tijden het podium op, om zich toe te laten juichen door een gillende menigte,
liefst jonge, meisjes/jongens. Anders worden het ontevreden kereltjes, die in een hoekje gaan zitten mokken
over alle onrecht in de wereld.

Niks
Verder kunnen ze vaak eenvoudigweg niet anders.
In een interview met Timothy B. Schmit van The Eagles zegt hij met zoveel woorden:
"dit is wat ik doe, verder kan ik niks".
Vergeet niet dat veel muzikanten op hun 18de of daaromtrent in een bandje zijn gaan spelen,
en dus niet veel meer hebben dan middelbare school. Dat beperkt de mogelijkheden sterk.

Gewoon leuk
En niet vergeten mag worden, dat ze het Gewoon Leuk vinden. Je kunt er van denken wat je wilt, maar Richards en Wood staan met
zichtbare lol op het podium hun ouwe krakers te spelen. En een band als Little Feat ontwikkelt zich gewoon verder, als één van de
allersoepelste rockbands ter wereld. En dan hebben we nog Ozzy natuurlijk. Die wordt door zijn vrouw het podium opgejaagd, dat kan
ook nog natuurlijk.

Vraag
Feit is, dat er gewoon vraag is naar artiesten van wie de artistieke dan wel commerciële piek in de meeste gevallen ver achter hen ligt.
Kijk maar naar festivals als Bospop, Fields Of Rock, of Arrow Rock Festival. Het gros van de acts zou best met vroegpensioen kunnen,
maar het koopkrachtige publiek komt er op af als vliegen op de stroop.

Intervieuw met de Eagles:
De legendarische west-coast-band The Eagles weet niet van ophouden.
Vandaag verschijnt hun nieuwe DVD, Farewell I Tour', opgenomen in Melbourne.
New Kid In Town
In 1975 scoorden The Eagles met ‘One Of These Nights’ bij ons hun eerste grote hit.
Nu, dertig jaar later scoren ze voor de zoveelste keer in Amerika met een nummer 1 plek
in de Amerikaanse DVD lijsten.
Dat is met ‘Farewell I Tour’, opgenomen tijdens drie indrukwekkende,
uitverkochte concerten in Melbourne.
Je vind er klassiekers op als ‘Take It Easy’, ‘Hotel California’, ‘Lyin’ Eyes’ en
‘New Kid In Town’, songs waarmee Don Henley, Glenn Frey, Joe Walsh en Timothy B. Schmit
vandaag de dag nog steeds een inmens breed publiek mee in vervoering weten te brengen.
Bescheiden muzikant
Timothy B. Schmit, bassist en een van de belangrijkste stemmen van de groep,
is erg blij met de waardering die The Eagles bij een groot publiek hebben.
De ontmoeting met Schmit in het Amstel Hotel in Amsterdam is vriendelijk en open.
Je ziet dezelfde bescheiden muzikant van toen, maar dan wat ouder: het lange, sluike haar tot op de schouders,
spijkerbroek met een T-shirtje.
Voldoening
”Wie had dat ooit kunnen denken dat ik op 57-jarige leeftijd nog steeds zoveel voldoening krijg uit het maken
van muziek? Ieder ander zit op mijn leeftijd al lang bij een zwembad te rentenieren!
En wij staan in 2005 weer bijna avond aan avond op het podium”, aldus de man die al muziek maakt vanaf zijn
achtste en uit de band Poco uiteindelijk bij The Eagles terechtkwam.
“Om de band in 1982 weer op te heffen” lacht Timothy nu, terwijl hij refereert naar de tijd dat The Eagles een
tijd lang uit elkaar waren. “Er kwam een moment dat we niet meer goed met elkaar overweg konden.
We hadden het te druk met onze privé-leven en ook muzikaal zaten we niet meer op dezelfde golflengte.
Het was toen het beste moment om er een punt achter te zetten”.
Wat volgde, waren de onvermijdelijke soloplaten, die nimmer het eerdere succes konden evenaren.
Hell Freezes Over
Het was Don Henley die twaalf jaar na de Eagles-break up het voorstel deed om het toch weer eens samen te
proberen. Dat resulteerde in de plaat met de toepasselijke titel ‘Hell Freezes Over’.
De mannen legden hun geschillen bij en begonnen aan een volgende Eagles-fase.
En die duurt tot op de dag van vandaag nog steeds voort.
Tijdloos
Ondanks alles kijkt Schmit met een goed gevoel terug op The Eagles.
“We hebben toch een hoop tijdloze nummers op ons repertoire staan. Het zijn er zeker genoeg om onszelf
onsterfelijk te maken. Ik vind het nog steeds heerlijk om die nummers te spelen.
Het voelt altijd weer anders wanneer je voor een publiek staat. Songs die je voor een publiek speelt klinken
weer nieuw en vers. Het is moeilijk uit te leggen waarom, maar ik denk dat het te maken heeft met de reactie
van het publiek waar je voor speelt. Zij geven aan ieder optreden weer net dat speciale tintje”.
Rock 'n roll
Schmit geeft toe dat de financiële kant ook een belangrijke rol speelt waarom The Eagles vandaag de dag nog
steeds optreden. “We zijn muzikanten, het is het enige wat we kunnen. Nooit hebben we een ander vak geleerd
dan dat. Als je altijd in de schijnwerpers hebt gestaan is het ook moeilijk om een stap terug te doen.
Dat heeft alles te maken met je ego hè? Zo gaat dat als het je nooit aan iets heeft ontbroken en je het
rock & roll-leven en alle aandacht die daarbij hoort met volle teugen hebt geleefd”.
Zegen
Eén ding is zeker: The Eagles hebben er nog genoeg zin in. “Nu misschien wel meer dan ooit” zegt Timothy.
“Vandaag de dag doen we dit met veel meer dankbaarheid. Als je op deze leeftijd – en in goede gezondheid -
nog steeds bezig kunt zijn met datgene wat je het meeste vervoert is dat bijna een zegen.
Voor mij blijft dit toch het allermooiste wat er is. Daar kan echt niets anders tegenop”.

Links
# Officiële website
# Hotel California.com

Met dank aan Planet Internet en Warner Music.
Interview: Anneke Ruys----Fotografie: Jim Shea & James Minchin