Rock, enz



Muziekstijlen ABC
Back Home
 

belangrijke acts

Golden Earring
Anouk
Kane
Herman Brood & His Wild Romance
Van Dik Hout
acts

Bluesrock...................................................................................................................

Eind jaren zestig ontstane blanke variant van de blues, elektrisch versterkt en met veel ruimte voor geïmproviseerde solo's en grooves.

Historie

 

Blues is de muziek van de zwarte bevolking in Amerika, ontstaan aan het begin van de 20ste eeuw.                                                             Als in de jaren dertig de economische depressie opkomt, zien duizenden zwarten zich genoodzaakt naar de grote steden te trekken voor werk. Daar ontstaat een stadse variant van de blues, met slidegitaar en mondharmonica. Elektrisch versterkte blues.        Harder, rauwer en grimmiger van karakter. Deze vorm van blues wordt in de loop van de jaren zestig herontdekt door blanke jongeren, die op zoek gaan naar de roots van hun rockmuziek. Omdat blues weinig akkoorden kent, zijn de grondbeginselen eenvoudig te leren en komen bluesklassiekers als Baby Please Don't Go en St. James Infirmary op het repertoire van zo ongeveer elke garageband. Gaandeweg ontstaat de bluesrock, gekenmerkt door elektrisch versterkte, stevig vertolkte standaard bluesakkoorden en veel ruimte voor lange improvisaties, in de vorm van gitaar- en orgelsolo's over groovende ritmes.           Bluesrock kan samen met acid rock als voorloper gezien worden van de hardrock en southern rock.

 

Livin' Blues Livin' Blues wordt in 1967 te Den Haag opgericht, rond kernlid Ted Oberg (basgitaar, gitaar).                 Na enkele singles en vele bezettingswisselingen verschijnt in 1969 het debuut Hell's Session, een overtuigende plaat vol rauwe bluesrock. In Nederland heeft de band direct een behoorlijk druk tourschema en ook in Duitsland worden steeds meer festivals en clubs aangedaan. De hit komt met de derde elpee Bamboozle (1972), waarmee het binnenlandse succes steeds meer begint over te slaan naar andere landen in Europa, met name ook Polen.                                                De groep mag zichzelf vanaf dan samen met The Bintangs en Cuby & the Blizzards tot de top van de Nederblues rekenen. Omdat het blijft rommelen in de bezetting (waar o.a. Cesar Zuiderwijk (drums) en Jaap van Eik (basgitaar) deel van hebben uitgemaakt) valt de band geregeld uit elkaar, om weer met een ietwat ander geluid terug te komen.                     Zo brengt Livin' Blues in 1976 met Blue Breeze een plaat vol melodieuze bluesrock uit.                                                            De elpee zou het best verkochte Livin'Blues-album ooit worden, vooral door de verkopen in het buitenland.                       In 2003 verschijnt van Livin' Blues de compilatie Livin' Blues - The Complete Collection. Bands die uit Livin' Blues zijn voortgekomen zijn New Livin' Blues (1986) en Blues a Living (2003).

 

Brainbox in 2004 Brainbox wordt in 1968 opgericht in Amsterdam, door Pierre van der Linden (drums), Jan Akkerman (gitaar) en Kaz Lux (gitaar, zang). De groep is daarmee een unieke verzameling talent, wiens stijl het midden houdt tussen (blanke) blues, psychedelica en pop. 1969 is direct hèt succesjaar van de band, met het scoren van enkele grote hits, ondermeer met het eigen Down Man en met een bijzondere bewerking van Summertime van George Gershwin.     Jan Akkerman krijgt perfect tegenspel van het doorrookte stemgeluid van Kaz Lux. Ondanks de successen verlaat de eigenzinnige Akkerman eind 1969 Brainbox om met Thijs van Leer de progressieve rockformatie Focus te formeren. In 1970 stapt ook Pierre van der Linden over naar Focus. Het oude, superieure geluid is dit jaar nog wel te horen op het debuut Brainbox (opgenomen in de oude bezetting), dat naast eigen werk uitsluitend bestaat uit opvallende vertolkingen van nummers van internationale componisten, maar singles gemaakt met de nieuwe leden laten horen dat het vertrek van Jan Akkerman een forse aderlating is. Als ook Kaz Lux de band verlaat, heeft Brainbox - dat nog enkele jaren doorploegt - al z'n magie verloren.

 

Julian Sas Band in 1997 De Julian Sas Band is een bluesrockgezelschap rond de in Beneden-Leeuwen woonachtige gitarist en zanger Julian Sas. Sas musiceert in de beste traditie van de stadse blues, maar is ook een groot liefhebber van de latere bluesrockgitaristen. De band ontstaat in 1994 uit een min of meer toevallige ontmoeting van kernleden Sas en Pierre de Haard (drums). Na een eerste cd in 1996, weet Sas met tweede plaat A Smile To My Soul (1997) definitief zijn naam te vestigen als bluesgitarist in Nederland. De plaat wordt als één van de beste bluesalbums van 1997 omschreven. Met de jaren worden nieuwe cd's van Julian Sas in steeds meer landen uitgebracht, waaronder inmiddels die in Scandinavië en Amerika. Ook de Amsterdamse Marcel Scherpenzeel Band, opgericht in 1996 rondom gitarist Marcel Scherpenzeel, speelt in de stijl van die aan de latere bluesrockgitaristen doet denken. De groep is daarmee een graag geziene gast op grote internationale bluesfestivals en op podia.

              Folkrock.............................................................................................................

In de jaren zestig ontstane koppeling van in beginsel volledig akoestische volksmuziek aan elektrisch versterkte instrumenten in rockbandbezetting.

Historie

 

Het Engelse woord folk duidt binnen de pop de volksmuziek aan. In principe is iedere vorm van traditionele muziek - liederen die doorgegeven worden van generatie op generatie en al eeuwen streekgebonden - te markeren als volksmuziek, maar folk is toegespitst op popliedjes die gebaseerd zijn op, dan wel elementen overnemen van met name de Amerikaanse country en Keltische muziek. Andere vormen van traditionele muziek of muziek die op zo'n culturele traditie gebaseerd is, vallen onder de wereldmuziek.

Aanvankelijk lijken de stromingen folk en singer-songwriter hand in hand te gaan. In Amerika staan in de jaren vijftig en zestig mannen en vrouwen op die gewapend met een akoestische gitaar, indringende stem en scherpe tong het onrecht te lijf gaan. Singer-songwriters zijn het geweten van de pop, en dat zullen ze tot midden jaren zeventig blijven. Ze hebben een onuitwisbare indruk op de rockmuziek gemaakt, waarvan de teksten in beginsel doorgaans niet anders dan de liefde bezongen. Singer-songwriters tonen beat- en garagebands dat je muziek niet alleen meerwaarde kunt geven door wát je zingt, maar ook door hóe je dat zingt; welke woorden je daarvoor gebruikt. Het maakt de popmuziek meer literair en/of poëtisch. Omgekeerd gaat de opkomst van de beat en garage ook niet aan de singer-songwriters voorbij, waarvan er enkelen al snel hun akoestische gitaarliedjes laten ondersteunen door een heuse, elektrisch versterkte band. De folkrock is dan geboren. Tot groot verdriet van puristische folkliefhebbers, overigens.

 

 

 

 

 

 

                               

De eerste en belangrijkste folkrock groep van Nederland is Fungus. Opgericht in Vlaanderen, in 1972, rond Bob Dekenga (accordeon, gitaar, toetsinstrumenten, zang) en Kees Maat (accordeon, orgel, piano, zang), om zich toe te leggen op het uitvoeren van Engelse en Schotse folk. Ondanks het folkvriendelijke klimaat van de jaren zestig en zeventig, staat de Nederlandse folk dan nog in de kinderschoenen. De toenemende belangstelling voor vaderlandse muzikale roots is uiterst puristisch georiënteerd, terwijl de meer progressieve folkmuzikanten hun inspiratie ontlenen aan Angelsaksische voorbeelden en aan Nederlandse tradities geen boodschap hebben. In 1974 is Fungus de eerste band die Nederlandse volksmuziek en folkrock durft samenbrengen. De titelloze debuutelpee, die naast Nederlandse traditionals nog voor de helft Brits materiaal bevat, wordt Fungus' meest succesvolle plaat, vooral dankzij de hitsingle Kaapren Varen. Van het debuutalbum worden in 1974 circa 18.000 exemplaren verkocht. Fungus staat daarop als enige Nederlandse groep op het Pinkpop Festival en er wordt succesvol getourd door België, Duitsland, Denemarken en het Verenigd Koninkrijk. In 1975 treedt Rens van der Zalm tot de band toe, die behalve elektrische gitaar ook volksmuziekinstrumenten als mandoline, doedelzak en fiddle inbrengt en daarmee de band van een meer 'authentiek' sausje voorziet. Toch zal het succes rond het debuut nooit meer geëvenaard worden, ten dele ook door een veranderend muzikaal klimaat (eind zeventig is de tijd van de punk), waarop de band in 1979 wordt opgeheven. Van der Zalm voegt zich daarop bij Fungus' meer puristische navolger Wolverlei, terwijl Piek met contrabassist Wim Kerkhof de folkband Amazing Stroopwafels in het leven roept.

 

Pigmeat Eind jaren zeventig is het tijdperk van de punk, wat ongunstig lijkt voor vrijwel ieder ander bestaands genre in de popmuziek. De volksmuziek krijgt het stempel opgedrukt duf en saai te zijn, 'geitenwollen sokken muziek', en verdwijnt naar de marge. Veel groepen houden op te bestaan en folkfestivals verdwijnen of veranderen noodgedwongen sterk van insteek. Opmerkelijk is daarom dat het juist punkbands zijn die het genre eind jaren tachtig beginnen incorporeren. Pigmeat komt in 1989 voort uit punkpopband Kobus Gaat Naar Appelscha en bestaat uit duo Jan Seunnenga en Sytse Haima, dat hun country-, folk- en bluesgrass-repertoire de rauwheid van de punk toedicht. Invloeden uit Amerikaanse muzieksoorten uit de jaren dertig, veertig en vijftig (hillbilly, oldtime, country, folk en bluesgrass) worden met humor gecombineerd met elementen uit de Europese folk, pop, rock en jazz. Tot het instrumentarium behoren onder veel meer een schaar, kazoo, kuttepiel (een merkwaardig percussie-instrument met platgeslagen bierflesdoppen) en koeiebel. Het gevolg is een aanstekelijk repertoire van eigen en traditionele nummers, dat in kroegen en het clubcircuit vertolkt wordt. Dat gebied weet de band met de nodige releases uit te breiden naar Lowlands (1995), België en Duitsland. Een ander eigengereid Fries gezelschap is Reboelje, met de veelzijdige Marius de Boer als middelpunt. Na vooral lokale bekendheid te hebben genoten, debuteert de band in 1989 met het in eigen beheer opgenomen Skepper Fan De Skepper, een dromerig rockalbum met folkneigingen over geloof, mystiek en onbegrip. Op het door Herman Hesse's boek Der Steppenwolf gebaseerde conceptalbum Magysk Teater, Allenich Foar Gekken (1990) wordt de rockmuziek van Reboelje nog nadrukkelijker van folkinvloeden voorzien en krijgt de toch al zo gepassioneerde muziek een extra dimensie door vioolspel van Remi Adriaanz. De derde plaat Medusa (1993) vindt een balans tussen zweverige rock, meeslepende folk en mystiek. De cd wordt gepresenteerd met een gewaagd theaterstuk waarin landlopers, dwazen en pelgrims de toon zetten. Reboelje waagt zich daarop in 1996 aan een eerste volwaardige muziektheaterproductie: De Brulloft, It Ferhaal Fan 'N Branmerke Famke. Het theaterprogramma Blau Paradys (2002), geïnspireerd op het werk van de schilder Boeke Bregman (1918-1981), is een combinatie van film, theater, beeldende kunst, poëzie en livemuziek. In de tussentijd is de band Friestalige platen blijven uitbrengen, waarmee men vooral in het buitenland zeer populair is.
 

 

Vanaf de jaren tachtig wordt de folk ook gekoppeld aan andere muzieksoorten, van MOR tot elektronisch gegenereerde dansmuziek tot metal. Daarbij is vooral de Ierse folk en die uit Scandinavische landen populair, waarbij men het vooral in het dansbare, feestelijke en tranceachtige element van die muziek zoekt. Op popfestivals zijn dit soort bands graag geziene gasten.

belangrijke acts

Fungus
Pigmeat
Reboelje
acts

belangrijke albums

1975 Fungus Lief ende Leid
1994 Reboelje Medusa
1998 Pigmeat 't Aardse Juk

Rockabilly...............................................................................................................

Een in het begin van de jaren vijftig van de 20ste eeuw ontstane mix van country & western met rhythm & blues die te beschouwen is als een oervorm van de rock 'n' roll.

Historie

 

 

Rockabilly ontstaat begin jaren vijftig in de Verenigde Staten als mix van de blanke country & western met de zwarte rhythm & blues. De enkel door blanken gespeelde rockabilly is het genre dat de als typisch zwart te boek staande ritmes voor een wit publiek toegankelijk maakt. Oorspronkelijk wordt het gespeeld op een elektrische gitaar en een staande, akoestische bas. De bas wordt bespeeld door de snaren op te trekken en te laten terugschieten, zo ritmisch dat drums soms overbodig zijn. De gitaarstijl sluit aan bij het ritmische slagspel van de bluesmannen en het virtuoze gesoleer van de jazzgitaristen. Dat ritme is nerveus springerig. Over de zang zit een galmeffect. Aan het eind van de jaren vijftig is door de snelle ontwikkeling en de invloed van andere stijlen de rock 'n' roll een feit. Rockabilly raakt daardoor uit de mode, om pas in de jaren tachtig een revival te beleven. Popgroepen beginnen dan niet alleen met het authentiek uitvoeren van het genre (staande bas, elektrische gitaar), maar dikken als gimmick ook modeverschijnselen uit de jaren vijftig als leren jasjes, cowboylaarzen en vetkuiven aan.

 

Hillbilly Boogiemen in 1997 Begin 1984 richten Roy Piket (drums, zang) en Jeroen van Halem (bas) in Zwolle de Rumble Cats op. Aanvankelijk speelt men uitsluitend rockabillycovers, later eigen materiaal. Zoals de single Baby Won't You Stay uit 1989, die landelijke bekendheid genereert. En het debuut Soaking In A Hot Tub, die onder productionele leiding van Thé Lau een jaar later verschijnt. De groep is dan allang niet meer een puristisch rockabillyclubje, en incorporeert allerhande rock & roll-, swing- en jive-varianten. Op volgende platen - waarvoor men zich o.a. laat bijstaan door Hans Dulfer en René van Barneveld - zal het idioom alleen maar breder blijken, met rhythm & blues, country-boogie en western-swing. Het brengt de band tot België, Duitsland, Frankrijk, Polen en Groot-Brittannië aan toe. Mischief! is een Utrechts trio rond Pat (bas, zang) en Daze (gitaar, zang) v.d. E en Richard V. (drums) dat een mix van rock 'n' roll, rockabilly en country speelt. De band is opgericht in 1993 en heeft sindsdien in o.a. Nederland, België, Duitsland, Frankrijk en Scandinavië gespeeld. Live at the Cruise Inn is een liveplaat, waarop collega-band The Reno Brothers ook is vertegenwoordigd. Mischief! is een van de vele rockabillyacts in Nederland die actief zijn in een volledig eigen, internationaal circuit - met aparte labels, concertzalen, festivals en bladen. Daar maken sinds begin jaren negentig ook de Utrechtse Hillbilly Boogiemen deel van uit, inclusief bijprojecten als Brothers Outlaw, Grand Ole Country en Blue Grass Boogiemen. Bart van Strien (banjo, bluesharp, guitar, viool, zang), Arnold Lasseur (mandoline, (steel)gitaar, zang), Aart Schoevers (bass, zang) en Robert Jan Kanis (gitaar, drums, zang) brengen een mix van bluegrass, honkytonk en rockabilly en loepzuivere, vierstemmige zang. De band is zeer populair in Amerika, waar dan ook geregeld wordt opgetreden. Ook de Barnstompers zijn populair overzee. Deze in 1991 opgerichte band rond Kees Stiger (gitaar, zang), Rutger Berends (drums), Erwin Meijdam (gitaar, zang) en Jeroen Haagedoorn (bas, zang) richt zich met name op country-boogie, western-swing en rockabilly. Verzamelnaam: swingbilly. Naast Amerika tourt de band ook door België, Duitsland, Engeland, Frankrijk, Italië, Noorwegen, Spanje, Wales, Zweden en Zwitserland.