Tex Mex

Rond de knopaccordeon geconcentreerde dansmuziek waarvan het regionale karakter blijkt uit de naam, een
samentrekking van Texas en Mexico, in welk grensgebied het genre wordt beoefend door Mexicaanse Amerikanen
ofwel Chicanos, een verbastering van Mexicanos.
Beroemdste contemporaine exponent is Flaco Jimenez, die in '73 door de eveneens in San Antonio woonachtige
Doug Sahm aan het poppubliek wordt voorgesteld. Vervolgens wordt hij ingeschakeld door Ry Cooder voor diens
in '76 verschijnende standaardplaat Chicken Skin Music, waarop o.a. een Tex-Mex bewerking staat van de Country & Western-klassieker He'll have To Go.
Jimenez heet wel de koning van de 'musica nortena', zoals de Mexicaanse benaming van het genre luidt, ofschoon hij zeker vanaf zijn samenwerking met popmuzikanten er een allesbehalve puristische benadering op nahoudt.
Wel beschikt hij over een ongeevenaard improvisatievermogen en een virtuoze speltechniek, maar hij stamt dan ook uit een geslacht van accordeonisten, wiens traditie teruggaat tot de laatste eeuwwisseling.

Rond die tijd vestigen zich de eerste Europese emigranten in het zuidelijk deel van Texas, van oudsher een mexicaanse provincie. De
Duitsers brengen de knopaccordeon mee en de Polen en Bohemen introduceren de polka en de wals.
Grootvader Patricio laat zich door een Duitse buurman wegwijs maken op het instrument, waarna hij voor een appel en een ei
dansavonden gaat opluisteren. Mede dankzij de opkomst van de grammofoonplaat weet zijn zoon Santiago Jimenez, op wiens "His first
And Last Recordings: 1937 & 1979" her en der ook kleinzoon Flaco als zanger/gitarist te laten horen, in de navolgende decennia een
enorme populariteit op te bouwen.
Samen met Narciso Martinez ontwikkeld hij de specifieke speeltrant, die in de jaren dertig door met name Los Alegres de Teran voor het
eerst wordt ondersteund door de Bajo Sexto, een twaalfsnarige akoestische gitaar met een grote klankkast, terwijl de muziek tevens
wordt voorzien van typische tweestemmige vocalen.
Als de definitieve vorm eenmaal gevonden is, wordt het instrumentarium rond het begin van de jaren vijftig allengs uitgebreid met
drums en elektrische basgitaar, met name dank zij Tony De La Rosa.
Anders dan de mariachi, de bekendste mexicaanse muzieksoort, verliest de Tex-Mex nauwelijks iets van haar authenticiteit, zonder dat
ze helemaal in haar evolutie blijft steken. Een en ander valt vast te stellen aan de hand van de onvolprezen serie "Texas-mexican
Border Music Vlume 1-24", een project onder auspicien van muzieketnograaf Chris Strachwitz die ruim twintig uigebreide
gedocumenteerde delen telt. Op de soundtracks "Tejano Roots/Raices Tejanes" geven de oude meesters acte de presence met de
meest essentiele klassiekers, waarvan sommige in latere jeren door Los Lobos en Rowwen Heze op de plaat worden gezet.
De door Carl Finch van het Brave Combo samengestelde serie "Conjunto ! Texas-Mexican Border Music Volume 1-6" bevat werk van een
groot aanral jongere muzikanten, onder wie Steve Jordan, die de veelzeggende bijnaam 'de Jimi hendrix van de acoordeon' draagt.
Werk van Flaco Jimenez is te beluisteren op het album "Flaco's Amigos" met daarop in omgekeerde volgorde werk uit de jaren vijftig
t/m tachtig met beroemde gasten als John Hiatt, Dwight Yoakam, Emmylou Harris, Los Lobos en uiteraard Ry Cooder.
Zijn jongere broer Santiago Jimenze Jr. houdt de traditionele styl van zijn vader levend, getuige o.a. de prachtige hommage als "Viva
Seguin"., naar model van de Traveling Wilburys vormen Flaco Jimenez, Freddy Fender, Doug Sahm, en diens rechterhand Augie Meyers
in '90 de Texas Tornados, wier aanstekelijke feestmuziek met name in de Verenigde Staten onverwacht gehoor vindt bij een groot
publiek.

Belangrijke acts

Belangrijke albums

Gerelateerde genres